st.markos.thumb

"Ο ΑΓΙΟΣ ΜΑΡΚΟΣ Ο ΕΥΓΕΝΙΚΟΣ"

ΟΡΘΟΔΟΞΟN ΚΕΝΤΡΟN ΠΑΤΕΡΙΚΩΝ ΜΕΛΕΤΩΝ "ΑΓΙΟΣ ΜΑΡΚΟΣ Ο ΕΥΓΕΝΙΚΟΣ"
  Δευτέρα,
23 Οκτωβρίου 2017
  ΑΡΧΙΚΗ   |   ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ   |   ΜΕΛΗ   |   ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ   |   NEWSLETTER   |   SITEMAP
greek flag
ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

  ΜΟΝΩΔΙΑ ΕΠΙ ΤΗ ΑΛΩΣΕΙ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ Σελ.1
 

1. Ὢ πικρᾱς ἀγγελίας, ὢ συμφορᾱς ἀπευκταίας, ὢ βαρύτατου πάντων ὅσα ὁ χρόνος ἤνεγκε δυσπραγήματος. Ἑάλω Θεσσαλονίκη, φεῡ, καὶ ὑπέπεσε τοῑς ἐχθροῑς ή καλλίστη τῶν πόλεων, ὁ τῆς Δύσεως ὀφθαλμός, τῆς οἰκουμένης τὸ ἄγαλμα· Πῶς ἤνεγκεν ἰδεῖν ὁ ἥλιος τὸ τοσοῦτον κακόν; Πῶς οὐ συνέπεσεν ὁ οὐρανός ; Πῶς οὐ διελύθη τὸ πᾶν; Ἐξῄρηται τῶν πόλεων ἡ ἀρχαιοτάτη ἀρετῇ καὶ πλούτῳ καὶ πᾶσι τοῖς ἀγαθοῖς. Ἀφῄρηνται χριστιανοὶ τὴν πρώτην ἢ μετ' ὀλίγος τὸ τοῦ Χριστοῦ κήρυγμα καὶ ὑποδεξαμένην προθύμως, οία γῆν ἀγαθὴν ἀγαθὸν σπέρμα, καὶ κατασχοῦσαν καὶ διαθρέψασαν τὴν τοῦ Παύλου ξενοδόχον καὶ ἐρωμένην, ὑπὲρ ἧς αὐτῷ καὶ πρὸς ἣν ὁ πολὺς λόγος καὶ ἡ μεγάλη σπουδὴ καὶ οἱ συνεχεῖς κίνδυνοι. «Τίς δώσει τῆ κεφαλῇ μου ὕδωρ καὶ τοῖς ὀφθαλμοῖς μου πηγὴν δακρύων, καὶ κλαύσομαι» τὴν θυγατέρα Σιών; Μᾶλλον δὲ τίς μοι πηγὰς ἁπάσας καὶ ποταμοὺς εἰς δάκρυα μεταθήσει, τὸ ὑπερβάλλον τοῦ πάθους ἄμα δηλοῦντα καὶ τῆς ὀδύνης ἐπικουφίζοντα ; Γίνεται γάρ τις ἐκ τῶν δακρύων οίον διαπνοὴ τοῡ ἄχθους καὶ ὁ πρὶν οὐδ' άναπνεῦσαι δυνάμενος, άποκλαυσάμενος ἐκουφίσθη καὶ «ῥάων ἑαυτοῦ γέγονεν». Ἀλλὰ / τίς ἐνταῦθα χρόνος σβέσει τὴν ἀθυμίαν; Πόσα δάκρυα κενώσει τὸ ἄλγος ; Τίνες λόγοι παραμυθούμενοι τῆς λύπης τι ὑφαιρήσουσι; Τέθνηκέ τις τῷ νόμῳ τῆς φύσεως ἢ καὶ βιαίως, ἔστω δέ, εἰ βούλει, καὶ προστάτης πολλῶν καὶ ἄρχων, καὶ οὗτος γε ἀγαθὸς καὶ εὐεργετεῖν εἰδώς καὶ πατρὸς οὐδὲν διαφέρων; Ἀλλ' εἷς οὗτος καὶ ἐξ ανάγκης τῆ φύσει τὸ χρεὼν ἀποδεδωκὼς καὶ τάχα λιπὼν ἑαυτοῦ βελτίονα τὸ ἐκείνου ποιοῦντα. Πρὸς δὲ καὶ αὐτὸ τὸ ἐκ μέσου παντάπασι γεγονέναι, κἂν ὀδυνηρὸν παραχρῆμα, τὸν χρόνον γοῦν ἐπίκουρον προσλαβὸν ἐς λήθην απήγαγε τὸν άπελθόντα πολλάκις καὶ τὸ πάθος ἐξήλειψε. Τὰ δὲ νῦν τέθνηκέ πόλις ὅλη, ζώσα ώς αληθώς πρότερον καὶ ἐν χερσὶ τον ζώντος έζωγραφημένη Θεοῦ, καϊ τέθνηκε θάνατον οὐχ οίον άποκρυβῆναι τῷ χρόνῳ καϊ τοῖς λειφάνοις συγκατωρύχθαι" μένει γάρ τά εκείνης λεί ψανα καὶ πρόκειται τῷ ἡλίῳ καὶ καταπαίζεται τοῖς ἐχθροῖς, ἐπιτωθάζουσί τε καὶ ἐγγελῶσι· βέλτιον ἦν αὐτῆ σεισμῷ διαστῆναι τὴν γῆν ἢ πρηστῆρσι καταφλεγῆναι ἢ κατακλυσθῆναι ἐν ὕδασιν ἢ λοιμῷ παντάπασιν ἐκτριβῆναι, ὃ καὶ Δαυὶδ ὁ μέγας ηὕξατο πρῴην εἰς χεῖρας ἐμπεσεῖν Θεοῦ μᾶλλον ἑλόμενος ἢ τοῖς ἀσεβέσι προκεῖσθαι ἐπίχαρμα.

1. Ὦ πικρή ἀγγελία, ὦ συμφορὰ ἀπευκταία, ὦ βαρύτατο δυστύχημα ἀπ' ὅλα ὅσα ἔφερε ὁ χρόνος! Ἁλώθηκε ἡ Θεσσαλονίκη, ἀλίμονο, καὶ ἔπεσε στοὺς ἐχθροὺς ἡ πιὸ καλὴ ἀπ' ὅλες τὶς πόλεις, ὁ ὀφθαλμὸς τῆς Δύσεως, τὸ ἀγαλλίαμα τῆς οἰκουμένης (1). Πῶς μπόρεσε νὰ δῇ ὁ ἥλιος αὐτὸ τὸ τόσο μεγάλο κακό; Πῶς δὲν ἔπεσε ὁ οὐρανός; Πῶς δὲν διαλύθηκε τὸ πᾶν; Κυριεύτηκε ἡ πιὸ ἀρχαία ἀπ' ὅλες τὶς πόλεις καὶ πολυύμνητη γιά τήν σοφία καὶ τὴν ἀρετή καὶ τόν πλοῦτο καὶ ὅλα τὰ ἀγαθά. Ἀφαιρέθηκε ἀπὸ τοὺς χριστιανούς ἡ πρώτη, ἢ ἔστω ἡ μετὰ ἀπὸ λίγες ἄλλες πόλεις, ποὺ ὑποδέχτηκε μὲ προθυμία τὸ κήρυγμα τοῦ Χριστοῦ, σὰν γῆ ἀγαθή ἀγαθὸ σπέρμα, αὐτή ποὺ δέχτηκε φιλόξενα τήν φωνή τοῦ Παύλου (2), τήν κράτησε, τήν ἔθρεψε καὶ τὴν ἀγάπησε, γιὰ τὴν ὁποία ὁ ἴδιος καὶ πρὸς τὴν ὁποία ὁ πολὺς λόγος καὶ ἡ μεγάλη σπουδὴ καὶ οἱ συνεχεῖς κίνδυνοι. «Ποιὸς θὰ δώσῃ νερὸ στὴν κεφαλή μου καὶ πηγὴ δακρύων στά μάτια μου, γιὰ νὰ κλάψω τὴν θυγατέρα Σιών;» Μᾶλλον ποιὸς θά μετατρέψῃ γιὰ χάρη μου τὶς πηγές ὅλες καὶ τοὺς ποταμοὺς σέ δάκρυα ποὺ δηλώνουν τὴν ὑπερβολὴ τοῦ πάθους και συνάμα ἀνακουφίζουν τὴν ὀδύνη; Ἐπειδὴ ἀπὸ τά δάκρυα τὸ βάρος ἐλαφρύνει, και αὐτὸς ποὺ πρὶν δὲν μποροῦσε οὔτε νά ἀναπνεύση ἀνακουφίστηκε μετὰ ἀπὸ τὸ κλάμα καὶ ἔνιωσε καλύτερα. Ἀλλ' ὅμως ἐδῶ ποιὸς χρόνος θά σβήση τὴν ἀθυμία; Πόσα δάκρυα θά ἀδειάσουν τὸν πόνο; Ποιοὶ λόγοι παρηγοριᾶς θά ἀφαιρέσουν κάτι ἀπὸ τήν λύπη; Πέθανε κάποιος σύμφωνα μέ τὸν νόμο τῆς φύσεως ἢ μέ βίαιο θάνατο; Ἂς είναι αὐτός, ἂν θέλῃς, και προστάτης πολλῶν ἀνθρώπων καὶ ἄρχοντας. Ἂς εἶναι ἀγαθός καὶ πού γνωρίζει νά εὐεργετῇ καὶ ποὺ δέν διαφέρει σέ τίποτε ἀπὸ πατέρα. Ὡστόσο αὐτός εἶναι ἕνας καὶ ἀποδίδει ἀπό ἀνάγκη τὸ χρέος στὴν φύση καὶ ἀφήνει κάποιον καλύτερο ἀπό τόν ἑαυτό του πού κάνει τὸ ἔργο του. Ἐπίσης και ὁ ἴδιος ὁ θάνατος, ἂν καὶ εἶναι ὀδυνηρὸς πρὸς στιγμήν, ἀφοῦ προσλάβῃ βοηθὸ τὸν χρόνο, ὁδηγεῖ πολλὲς φορὲς αὐτὸν ποὺ ἔφυγε στὴν λησμονιὰ καὶ ἐξαλείφει τό πάθος. Ἂς ἔρθουμε πλέον στά τωρινά. Πέθανε πόλη ὁλόκληρη, πού ζοῦσε ἀληθινά προηγουμένως καὶ ἦταν ζωγραφισμένη στὰ χέρια τοῦ ζωντανοῦ Θεοῦ. Μάλιστα πέθανε μὲ θάνατο ποὺ δὲν μπορεῖ νὰ κρυφτῇ στὸν χρόνο καὶ νὰ συνταφῇ μαζί μὲ λείψανα. Ἐπειδὴ τὰ λείψανά της μένουν ἄταφα καὶ εἶναι ἐκτεθειμένα στὸν ἥλιο καὶ ἐμπαίζονται ἀπὸ τοὺς ἐχθρούς, οἱ ὁποῖοι κοροϊδεύουν και γελοῦν σὲ βάρος τους. Θὰ ἦταν καλύτερο γι' αὐτὴν νὰ διαχωριστῇ ἡ γῆ μὲ σεισμὸ ἢ νὰ κατακαῇ μὲ φωτιὲς ἢ νὰ κατακλυσθῇ ἀπὸ τὰ νερὰ ἢ νὰ ἐξαλειφθῇ ἐντελῶς ἀπὸ ἀρρώστια, πρᾶγμα ποὺ καὶ ὁ μέγας Δαυὶδ εὐχήθηκε τὸν παλιὸ καιρό, προτιμώντας νὰ πέσῃ μᾶλλον στὰ χέρια τοῦ Θεοῦ παρά νά κεῖται νεκρός μπροστά στοὺς ἀσεβεῖς ποὺ χαίρονται γιὰ τὸν θάνατό του.

1. Ὁ πνευματικός δάσκαλος τοϋ άγιου Μάρκου μοναχός Ιωσήφ Βρυέννιος λέγει γιά τήν Κωνσταντινούπολη: «πόλις της οικουμένης ή άγαλμα» (Τωμαδάκη Ν., Περί αλώσεως της Κωνσταντινουπόλεως, Θεσσαλονίκη 1993, σ. 243).

2. Ὁ απόστολος Παύλος έπεσκέφθη τήν Θεσσαλονίκη γιά πρώτη φορά τό 52 μ.Χ. "Εγραψε προς τούς Θεσσαλονικείς δύο επιστολές, στίς όποιες φαίνεται ή μεγάλη αγάπη πού τούς έτρεφε.

Σελ.   1   3   4   5   6   7   8   9   10   11   12   13   14
"Ο ΑΓΙΟΣ ΜΑΡΚΟΣ Ο ΕΥΓΕΝΙΚΟΣ", ΟΡΘΟΔΟΞΟN ΚΕΝΤΡΟN ΠΑΤΕΡΙΚΩΝ ΜΕΛΕΤΩΝ "ΑΓΙΟΣ ΜΑΡΚΟΣ Ο ΕΥΓΕΝΙΚΟΣ", ΜΑΡΚΟΥ ΕΥΓΕΝΙΚΟΥ 1, 600 66, ΜΕΘΩΝΗ ΠΙΕΡΙΑΣ. copyright 2010